Στην Απανεμιά
μια θλιμμένη βραδιά
Μια υπέροχη βραδιά
γιατί η θλίψη και η χαρά
δεν αντέχουν χωριστά
Γιωτούλα σε ευχαριστώ που ήρθα εδώ και περνάω υπέροχα
κι εγώ όταν σκέφτομαι εσένα
με μετέωρα χαμόγελα μαραμένα
Κ’ εγώ αισθάνομαι μελαγχολία κ’ χαρά μαζί!!
έλα πιες μαζί μας
άνθισε κι εσύ μέσα απ’ τη φωνή μας
Νιώθω υπέροχα με αυτά τα κορίτσια που βγαίνω τελευταία κ’ αισθάνομαι πολύ άνετα μαζί τους
ακούς;;
ακούω.
από Γιώτα - Ειρήνη - Γιώτα
Στην Απανεμιά, στην Πλάκα 23/1/2926
Τη στιγμή που την είδα, την ερωτεύτηκα. Την ήξερα από παλιά, από όταν δε θυμάμαι τον εαυτό μου. Όταν όμως την είδα εκείνη την ημέρα να βγαίνουν σπίθες από τα μάτια της τα δακρυσμένα, να εκπέμπει φως από όλο της το σώμα σαν αύρα που την περιτυλίγει, να αιωρείται λίγο πάνω από το πάτωμα σα να έχει φτερά στην πλάτη της, εκείνη τη στιγμή την είδα. Με είδε και αυτή και μου έγνεψε. Μου είπε δεν πειράζει, έστω και τώρα. Έλα κάτσε δίπλα μου.
Σεπτέμβριος 2025
πάει ο παλιοχρόνος, πέρασε
ήρθε ο νέος και σε ζητά ψάχνει εκείνο το όνειρο που ο άλλος ξέχασε μα στωϊκά περιμένει να φανεί δεν πέρασε ο καιρός τώρα ήρθε ο καιρός να βγει στο φως στο ξημέρωμα στη νέα αυτή αρχή θα του πω έλα μην το σκέφτεσαι μην κοντοσταθείς τρέξε, λάμψε, γέλασε ροδοπέταλα στρωμένα σε κάθε πάτημά σου μουσικές θα αντιλαλούν στο άκουσμά σου όλων των λογιών μπαχαρικά θα καίνε στο πέρασμά σου κι αν παραπατήσεις και σωριαστείς μην ντρέπεσαι να χαίρεσαι έτσι θα μάθεις να στέκεσαι πιο γερά στα βήματά σου
και σε τραγουδι από Suno https://suno.com/s/aGgKpYvZSVsK5Wen
είσαι εδώ και σε θρηνώ.
τι κλάμα να βρω σαν χαθείς;
τι δύναμη θα μείνει;
η απώλεια σου - ζωντανή
να μιλήσεις - δυσκολεύεσαι
όμως ψελλίζεις "σ' ευχαριστώ", "σ' αγαπώ"
το χάδι σου στο μάγουλο μου
το χάδι-χαμόγελο σου
τα λαμπυριστά σου μάτια
όταν για σένα γίνομαι ξανά παιδί
θησαυροί
και η φτώχεια καραδοκεί.
ποια θα είμαι, πού θα πάω;
συνοδός σου στην αντίστροφη μέτρηση
μαζί σου και εγώ θα χαθώ.
στάσιμη δύναμις
για όλα αυτά που μπορεί να είναι
κλαίω τη χαμένη εντελέχεια
--
how I mourn the years that will be lost
without you
stalled potential
for all that can be
I weep for the lost entelechy
Εχθές μου έσφιξες το χέρι.
Με κοιτούσες μες στα μάτια,
μα τα δικά σου δεν τα είδα.Είδα δυο χαραγματιές,
βυθισμένες σε ρυτίδες,
πάνω ένα το χαμόγελο
που σκέπαζε το πρόσωπό σου.Την ίδια έκφραση χάριζες σε όλους.
Δεν είναι εξαντλητικό;
Μου χαμογέλασες,
αλλά τα μάτια σου δεν τα είδα —
τα λαχτάρισα.Επαγγελματίας γητευτής.
Δημόσιο σώμα.
κι εγώ παρατηρητής.
Όταν χαμογελάς σε όλους το ίδιο,
δεν μπορώ να σε διακρίνω,
οι άνθρωποι γίνονται πέπλο —κι εσύ μπροστά του στέκεσαι,
Δεν κατάφερα να σε γνωρίσω,
τον άνθρωπο
πίσω από το δημόσιο πέπλο.
Ας μη μου χαμογελούσες.
Καλύτερα, να κοιτούσες με το στόμα κλειστό
τα μάτια ανοιχτά
Να δω μέσα τους.
Ποιος είσαι μακριά από τα φώτα ;
Υπάρχει εαυτός χωρίς κοινό;
Σε είδα αργότερα ξανά,
ήσουν κοντά σωματικά,
μα μακριά.Ήθελα απλά να σου μιλήσω
να προσεγγίσω λίγο την ουσία σου.
Δεν το τόλμησα.
«Κρίμα που δε μιλήσαμε»,
σου είπα καθώς έφευγες.
«Μια άλλη φορά», είπες εσύ.Μια άλλη φορά,
θα γίνεις ο καθρέφτης μου;Να κοιτάξω μέσα του.
Να δω - θα δω κανέναν;Ποιος εαυτός είμαι
όταν κοιτώ εσένα;
Εχθές δύο συνειδήσεις συναντήθηκαν
χωρίς να επικοινωνήσουν.
