μια ζωή κάθε εποχή μάχη κατά του φασισμού
έρχεται, φεύγει
ή παρά μόνο κρύβεται;
κι αν το κακό είναι απαραίτητο για το καλό,
εσύ που θες να βρίσκεσαι;
και η γενοκτονία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται
δίπλα μας, μπροστά στα μάτια μας.
παρακολουθούμε μουδιασμένοι
δε λέμε τίποτα, δεν κάνουμε τίποτα,
όσο άλλοι την υποστηρίζουν επιδεικτικά,
τρίβοντας στη μούρη μας τη δειλία και αχρηστία μας.
συνηθίσαμε τη φρίκη,
αρνούμαι να χαθώ,
στα απόκρυφα της λήθης του ασυνειδήτου.
αρνούμαι να παραδοθώ,
στο θρήνο των ακατοίκητων ονείρων.
αρνούμαι να πνιγώ,
στη θλίψη της αναμενόμενης απώλειας.
αρνούμαι να νικηθώ,
από την αδιαφορία των οικείων.
οι άλλοι, η κόλαση, είμαι εγώ.
βγες δύναμη από εκεί που 'χεις κρυφτεί.
εσύ που όταν ήσουν εδώ δε σε αναγνώρισα,
μα τώρα πόσο πολύ μου λείπεις.
κόψε τα νύχια,
που κομμάτι κομμάτι σκίζουν το είναι μου.
φύτεψε σκοπό,
να σύρω το κορμί μου,
φύσα αέρα δυνατό,
να φύγουν τα σύννεφα που σκιάζουν τη διαδρομή μου.
να ξεθολώσει ο νους, να δυναμώσει η πνοή μου.
θα με βρεις ακόμα εδώ.
αρνούμαι να φύγω.
θα έρθει κανένας σήμερα;
μόνες μας θα είμαστε;
ποιος Μαρούλα να έρθει;
δεν ξέρω, δε θυμάμαι
κάποιος
μα που πήγαν όλοι;
τα πολλά τα χρόνια
το σπίτι γέμιζε βαβούρα, μουσικές, χορό
μαζευόντουσαν παιδιά, μεγάλα και μικρά
και εγώ με τον.. τον Γιώργο μου ναι
τρέχαμε να ετοιμάσουμε
να ψωνίσουμε, να καθαρίσουμε
να μαγειρέψουμε, να ψήσουμε
με αγάπη, με χαρά
τώρα όμως
θα έρθει κανένας σήμερα;
μα που πήγαν όλοι;
ποιοι Μαρούλα;
Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2023
για τη 1η συναντηση στο εργαστηριο δημιουργικής γραφής
Είδες; εσύ δεν ήθελες να φύγουμε κι όμως εδώ βρήκαμε την υγειά μας. μακριά από το άγχος μπορέσαμε και κάναμε και το Κατερινάκι μας. Κοίτα την ευτυχισμένη μνα παίζει με τα ζώ και τα λουλούδια. Ναι, αλλά δεν έχει φίλους. Θα έρθουν και άλλοι. Θα δούνε πόσο ωραία είναι εδώ και θα θέλουνε να έρθουνε και αυτοί. η Κατερίνα θα τους φέρει.
Στην Αθήνα ήταν πολύ δύσκολα, δε θα μπορούσαμε με τίποτα να το τολμήσουμε. Δουλειά πουθενά, άγχος, καμμία βοήθεια από γονείς. Και οι άντρες δε σκέφτονταν τίποτα πέρα από το σεξ. Νισάφι πια, δεν ήταν αυτή ζωή. τόσα και άλλα τόσα θα δίναμε για να φύγουμε από εκεί μέσα. Ευτυχώς ήταν αρκετά τα λεφτά που είχαμε στην άκρη και μπορέσαμε να κάνουμε τη νέα αυτή αρχή.
Έφυγε το άγχος, η γη απόδωσε, τα ζώα έφεραν λεφτά, έπιασε και η εξωσωματική. Μόνες, μόνη, ναι. Ας είναι, εδώ μπόρεσες όμως να διαβάσεις και να γράψεις εκείνη την πραμάτεια που πάντα ήθελες. Κοίτα, είναι πια έτοιμη να δημοσιευθεί. Η Κατερίνα με το ψάθινο καπέλο.