Γιατί ψυχή μου κλαις
όταν στη σκέψη σου έρχονται αυτές που πονούν
αυτές που χάνονται
που βασανίζονται
που αγωνιούν;
Απαρηγόρητος λυγμός
σα να 'ναι μέρος σου
εσύ και αυτές ένα
σε άλλη διάσταση;
σε άλλον κόσμο;
Για κάθε λογής ζωή
πονάς για ανθρώπους, για ζώα
πονάς και για τα δέντρα
είναι μέσα σου
είσαι μέσα τους
Είστε Ένα
αδιαίρετο, άφθαρτο, αιώνιο
κι αν πάψουν να υπάρχουν,
είναι ακόμα εδώ,
γιατί οὐκ ἔστι μὴ εἶναι,
μα μένει ανοιχτή πληγή
--
Why, my soul, do you weep
when those who suffer enter your thought,
those who are lost,
those who are tortured,
those who agonize?
An inconsolable sob,
as if they were part of you,
you and they, one.
in another dimension?
in another world?
For every form of life.
you ache for the humans, the animals
you ache for the trees, the plants.
They are within you,
you are within them.
You are One
indivisible, imperishable, eternal.
And if they cease to exist,
they are still here,
for it cannot not be,
yet open wound remains
